Listopad sprawił, że drzewa rozebrały się niemalże do gołego. Nie zrobiły tego z ekshibicjonistycznych zapędów. Przymuszone cyklem rocznym, niczym batem surowego nadzorcy odsłoniły zarówno budzące podziw silne, masywne konary jak i drobne, wiotkie gałązki.
Widok tej nagości ucieszyć może chyba tylko zboczeńca rozmiłowanego w podglądaniu wychudzonych, pokrzywionych kończyn bardzo starych ludzi.
W myślach próbuję przywołać nieodległe wspomnienie: słońce wędrujące po skórze, jak najdoskonalszy kochanek rysujący kciukiem na łopatkach pradawne wzory. Wychodzi mi to słabo. Chłód wyziębionej przymrozkami ziemi wchodzi w moje stopy, za nic mając sobie wełniane skarpetki i trekkingowe buty.
Listopad jest dobry, bo stanowi doskonałe alibi dla siedzenia pod kocem, sączenia gorącej herbaty z pigwą i czytania ciężkich powieści o zwyczajnych ludziach popełniających zbrodnie w powiatowych miasteczkach Polski wschodniej.
Jest dobry również dlatego, że jest zapowiedzią grudnia. Wstępem. Zwiastunem.
Jest dla mnie jak najbrzydsze dziecko w licznej rodzinie – kocha się je równie mocno, co pozostałe ale nikt się nim nie chwali, nikt go na akademie szkolne nie wypycha.
I to tyle.
Aaa, ma jeszcze jedna wartość. Przypomina. Ma w sobie datę ważną, zobowiązującą ale przy tym radosną i lekką. I pozwala świętować tak, jak kto lubi. Świętujmy zatem.
🇵🇱 Wolna, Niepodległa Rzeczpospolita Polska! 🇵🇱







